Ładowanie…

GOTOWY NA FITNESS?

Kliknij tutaj aby dowiedzieć się więcej!
Teraz jest twój czas!

Taniec klasyczny - balet

balet

     Taniec klasyczny (akademicki) to specyficzna forma , zwana też . Różnica polega na tym, że termin balet odnosi się do spektaklu odbywającego się na scenie, natomiast termin taniec klasyczny odnosi się do techniki, jakiej używają tancerze.

Taniec klasyczny wywodzi się z udoskonalonych na dworze , który wykształcił pierwszych zawodowych i . Balety opierały się wtedy głównie na kombinacjach kroków pochodzących z , i menueta.

     Suknie kobiet były na tyle ciężkie i długie, że uniemożliwiały zbyt skomplikowane ruchy nóg a o podskokach w ogóle nie było mowy, z tego powodu partie solowe najczęściej wykonywali mężczyźni. Dopiero La Camargo (ok. ) skróciła suknie o kilka centymetrów i jako pierwsza uniosła się na scenie w powietrze, wzbogaciła tym taniec, ale jednocześnie wywołała skandal. Po rewolucji francuskiej kostiumista Opery paryskiej Maillot, wynalazł , czym przyczynił się do dalszego rozwoju techniki tańca klasycznego, opartej już wtedy na pięciu pozycjach nóg, ze stopami lekko wykręconymi na zewnątrz.

     Zasady tańca klasycznego skodyfikował w oparciu o estetyczne kanony klasycznej sztuki starożytnej w Traite elementaire, theorique et pratique de l'art de la dance (), tworząc system dokładnie opracowanych ruchów ciała, oznaczonych terminologią francuską. Doprowadzono je do perfekcji w okresie romantyzmu, kiedy tancerki zaczęły używać usztywnionych baletek zwanych , dzięki którym mogły wspinać się na czubki palców. Forma teatralna baletu klasycznego, ukształtowana w XIX w. polega na uszeregowaniu stałych schematów, wykonywanych techniką klasyczną.

     Największy wkład w udoskonalenie współczesnej techniki tańca klasycznego wnieśli: Enrico Cecchetti i .Najbardziej znanymi baletami, w których wykorzystuje się technikę tańca klasycznego są: A. Chaczaturiana, L. Deliba, L. A. Minkusa, S. Prokofiewa i .

     Do najsłynniejszych tancerzy klasycznych należą: , i Michaił Barysznikow. Do tancerek: Carlotta Grisi, Marie Salee, Marie Camargo, Fanny Elssler, , , Margot Fonteyn, Alicia Alonso, Carla Fracci, Natalia Makarowa i Sylvie Guillem.

BALET

Termin balet posiada kilka powiązanych z sobą znaczeń:

  • rodzaj widowiska teatralnego, w którym głównym środkiem wyrazu jest wykonywany przez tancerzy według choreografii, z towarzyszeniem , na tle dekoracji
  • zespół baletowy (na przykład balet Teatru Wielkiego)
  • utwór muzyczny napisany specjalnie dla widowiska baletowego
  • całokształt sztuki baletowej danej epoki lub kraju (na przykład: balet romantyczny, balet polski).

HISTORIA BALETU

     Historia baletu jest zaledwie fragmentem historii obejmującym czasy nowożytne i odnosi się głównie do kultury europejskiej. Balet powstał z renesansowych karnawałowych i z , popularnych we Włoszech, które przerodziły się w widowiska dworskie złożone z recytatywu, śpiewu, muzyki, pantomimy i tańca. Od początku XV w. krystalizuje się specyficzny styl włoski, a jego najwybitniejszym przedstawicielem jest i jego dwaj uczniowie: i , ten ostatni wydał Rozprawę o sztuce tańczenia. W roku w Tortonie odbył się ślub księcia Mediolanu, Galeazzo Viscontiego z Izabellą Aragońską, z tej okazji Bergonzio di Botta przygotował dla dworu uroczyste interludium oparte na temacie wyprawy Jazona i Argonautów po złote runo, można uznać to przedstawienie jako pierwsze widowisko baletowe.

     Na francuski dwór balet zawitał dzięki Katarzynie Medycejskiej. Mylnie za pierwsze baletowe widowisko uznaje się wystawione przez nią w roku (Komiczny Balet Królowej). Miedzy XVI a XVII w. balet przybrał formę widowiska o treści mitologicznej, wykonywanego przez dworzan. W XVIII w. powstała opera baletowa, w której przeważały nad partiami śpiewanymi partie tańczone, wykonywane już z dużym wirtuozerstwem przez zawodowych tancerzy (Marie Camargo, A i G. Vestris). Przełomową datą w kształtowaniu się baletu zawodowego był rok, w którym Ludwik XIV założył Narodową Akademię Muzyki i Tańca. Oderwanie się baletu od opery nastąpiło głównie dzięki działalności J.G. Noverre'a, który w 2 połowie XVIII w. stworzył balet d'action (dramat baletowy). Inni reformatorzy działający we Włoszech (S. Vigano, ) ukształtowali podstawy stylu romantycznego.

     W choreograf stworzył pierwszy romantyczny balet . Głównym dziełem epoki stał się jednak inny balet - , dominował wtedy głównie taniec kobiecy. Za największe primabaleriny epoki uznano: , Carlottę Grisi i Fanny Elssler, a za największego tancerza i choreografa .

     W drugiej połowie nowym centrum sztuki baletowej stała się . stworzył tam balet-divetissement, klasyczny dziś typ baletu o ustalonej budowie, do takich należą schoreografowane przez niego . Przeciw zrutynowaniu tańca baletowego wystąpiła na początku XX w. . Skostniałe schematy tradycyjnego baletu zreformował . W swych choreografiach i do muzyki I. Strawińskiego, wystawionych przez zespół . Najwybitniejszymi tancerzami epoki byli Anna P. Pawłowa, , Matylda Krzesińska, Tamara P. Karsawina. W drugiej połowie XX w. duże znaczenie dla rozwoju współczesnego baletu miała działalność M. Béjarta i R. Petit.