Ładowanie…

GOTOWY NA FITNESS?

Kliknij tutaj aby dowiedzieć się więcej!
Teraz jest twój czas!

Style Salsy

salsa

Styl kubański

     W zasadzie jest to zestaw stylów rozwiniętych na Kubie /bądź w Stanach Zjednoczonych przez kubańskich emigrantów/ różniący się głównie rytmicznym umiejscowieniem kroków. Może być tańczony na 3 i 4 /oryginalna rytmika kubańska/ lub na 1 /zmieniona na potrzeby uczenia salsy osób nie będących Latynosami przez kubańskich emigrantów z Miami/.

     Salsa kubańska tańczona jest według geometrii koła. Tancerze poruszają się dookoła wspólnego środka wykonując figury i zmieniając kierunek. Krok podstawowy w salsie kubańskiej nazywa się guapea i jest tańczony do przodu i do tyłu ale istnieje kilka innych wersji kroku podstawowego tańczonych na na boki lub do tyłu.

     Salsa kubańska charakteryzuje się dość powolnym tempem wykonywania figur. Jest to raczej taniec chodzony niż oparty na krokach. Bardzo rzadko wykonuje się w nim więcej niż 1 obrót partnera lub partnerki w takcie. Prowadzenie w salsie kubańskiej jest dość mocne i nie zostawia partnerce wiele swobody na elementy stylingu. Figury w salsie kubańskiej wymagają często skomplikowanych zaleceń rąk tańczącej pary /tak zwane kubańskie węzły/. Podstawowa figura w salsie kubańskiej nazywa się dile que no. Inne figury także mogą mieć swoje nazwy /np. enchufla, sombrero, vacilala/.

Styl Los Angeles

     Styl rozwinięty w Kalifornii w dużej mierze przez słynnych braci Vasquez /imigrantów z Meksyku/. Jest to jeden ze stylów cross-body czyli tańczonych w geometrii linii, w którym podstawową figurą jest figura cross-body. Styl Los Angeles tańczony jest na 1. Partner rozpoczyna taniec robiąc krok lewą nogą do przodu na 1 uderzenie w takcie.

    Styl ten jest najbardziej pokazowy ze wszystkich stylów salsy. Nie jest rzadkością stosowanie w nim figur akrobatycznych, podnoszenia partnerki /tzw. aerials/ lub efektywnych położeń /z ang. drops/. Zarówno kobiety jak i mężczyźni wykonują podczas tańca szybkie wielokrotne obroty. W stylu Los Angeles stosuje się też shinesy.

Styl nowojorski

     Kolejny ze stylów cross-body, czasem nazywany mambo lub salsa on 2. Stworzony w latach 70. przez Eddiego Torresa /urodzonego w Puerto Rico/ przez połączenie oryginalnego mambo z latin hustle i innymi stylami tańca takimi jak pachanga i boogaloo. Od tego czasu rozwinął się pod wpływem między innymi tańca jazzowego, tańca współczesnego, tańców afrokubańskich. Tańczony jest w rytmice na 2 /tzw. break on2/, partner rozpoczyna krok lewą nogą do tyłu na pierwsze uderzenie w takcie. Partnerka zaczyna swój krok na pierwsze uderzenie w takcie prawą nogą do przodu. Zmiana kierunku ruchu /czyli break/ następuje na drugie uderzenie w takcie - stąd nazwa - salsa na 2.

     Za największych innowatorów tego stylu po Eddiem Torresie uważa się m.innymi Frankiego Martineza i Juana Matosa. Styl ten jest dla niewprawnego obserwatora dość podobny do stylu Los Angeles. O ile jednak styl Los Angeles jest bardziej dynamiczny, sportowy i nastawiony na pokazy to styl nowojorski jest bardziej delikatny, zmysłowy i płynny, akcentujący przez kroki lub ruch ciałem elementy rytmiczne w muzyce. W stylu nowojorskim raczej nie stosuje się figur akrobatycznych.

Styl portorykański

     Także styl cross-body tańczony na 2. Od stylu nowojorskiego różni się krokiem podstawowym. Partner rozpoczyna w nim taniec od kroku na 2 do przodu lewą nogą. Także pauza występuje w nim innym miejscu niż w stylu nowojorskim. Jedną z odmian salsy portorykańskiej jest tańczenie na clave. Kroki wypadają wtedy na poszczególne uderzenia tego instrumentu czyli 2, 3, 5, 6.5 oraz 8 /dla clave 2/3/. Ponieważ czwarte uderzenie przypada na połówkową wartość można nazwać ten sposób tańczenia stylem synkopowanym. Figury stosowane w stylu portorykańskim są dość proste, tancerzy stosują za to dużo kroków solowych /shine steps/ i skupiają się na elegancji kroku podstawowego.

Styl palladium mambo

     Zwanym czasem także power on2. Jest to w dzisiejszych czasach bardzo rzadko tańczony styl. Przed stworzeniem współczesnego stylu nowojorskiego przez Eddiego Torresa był głównym sposobem tańczenia w Nowym Jorku. Timing jest w zasadzie identyczny stylu portorykańskim /ale nie w wersji tańczonej na clave/.

Styl kolumbijski

     Styl rozwinięty w Kolumbii pod dużym wpływem narodowego tańca kolumbijskiego . Krok podstawowy wykonywany jest do boku. Styl ten jest mało popularny poza Kolumbią. Jest on liczony w tępi 4/8, gdzie wyraźny akcent pada na 4, co drugi takt.

Rueda de Casino

     W latach Rueda de Casino rozwinęła się w na . Może ją tańczyć od dwu do nieograniczonej liczby par ustawionych w okręgu. Ruedę prowadzi - lider, wywołujący nazwy figur, tańczonych następnie przez wszystkie pary. Taniec polega na wykonywaniu poszczególnych figur oraz przechodzeniu w niemal każdym takcie do kolejnego partnera po okręgu.

     Ruedę zazwyczaj rozpoczynamy w pozycji zamkniętej /Tiempo España/ figurą " Al Centro". Przejściu z pozycji zamkniętej do pozycji otwartej służy figura "Dile que no" /Powiedz jej "nie"!/. Najczęstszą figurą ruedy tańczoną w pozycji otwartej jest "Dame Una!" /Daj mi jedną!/ polegająca na równoczesnej zmianie partnerów o jedną osobę. Mężczyźni w trakcie tej zmiany zwracają się do partnerek tańczących po prawej stronie i przechodzą do nich wykonując figurę "dile que no".