Ładowanie…

GOTOWY NA FITNESS?

Kliknij tutaj aby dowiedzieć się więcej!
Teraz jest twój czas!

Hip-Hop

hiphop

1. New school/New Style
W latach 90 gdy hip hop music nadal się rozwijała i odeszła trochę do funku, zwolniła, bit stał się cięższy i bardziej agresywny. Dało to początek nowemu stylowi hip hop dance, większość była tańczona u góry w pionie w przeciwieństwie do Bboyingu, który słynie ze swojej pracy przy podłodze. New Style inspirowany był wieloma starszymi stylami street dance i został scalony, zmieszany w coś nowego. Oto kilka specyficznych styli zaliczających się do new style: Krumping, harlem shake, snap dancing, blood walk, clown walk, hill toe, booty popping, 1,2 step, crip walk. Klasyfikując nową szkolę hip hopu jako styl tańca, jego popularność wzrasta na coraz większych street dancowych zawodach takich jak „Juste Debout” które zawiera new style jako oddzielną kategorię dla ludzi by ścigać się w niej. Wiele z nowszych styli hip hopu są powszechnie widziane w dzisiejszych, skierowanych do młodzieży teledyskach muzycznych programów takich jak MTV.


2. Old School
Old school hip hop dances – te style, powstały w latach 1970, 1980 i tańczone były zwłaszcza do funku i old school hip hop music. Bboying jest najlepiej znany spośród wszystkich hip hop dance styles i jest uważany za kamień węgielny kultury hip hop. W latach 80 wiele funk dance styles, powstały oddzielnie od hip hopu to jest popping i locking, zaczęły być wchłaniane do kultury hip-hopowej i były zauważone podczas pokazów Bboyowych.


3. Street Dance
To ogólna nazwa pod którą można podpisać style tańca które ewoluowały spoza szkół tańca. Street Dance miał swoje początki na ulicach, na boiskach szkolnych i w nocnych klubach. Z natury towarzyski i pełen improwizacji, pobudzający do interakcji i kontaktu z oglądającymi i innymi tancerzami. Dzisiaj pojęcie Street Dance używane jest w odniesieniu do wielu tańców hip hop i styli funk dance, które pojawiły się w Stanach na początku lat 70-tych i nadal się rozwijają i ewoluowały w dzisiejszą kulturę hip-hopową. Wiele z tych styli uważanych jest za wywodzące się ściśle ze środowisk afro amerykańskich.


4. Hip Hop Dance
Odwołuje się do styli tańca głównie tańczących do muzyki hip hop lub które ewoluowały jako część kultury hip hop. Hip Hop Dance może być podzielony na old school i new school, ale ten podział na te dwa jest czymś niewyraźnym i ewoluowało to z mijającym czasem. Hip Hop Dances są zwykle uważane za street dances, z powodu jak powstały i jak się rozwijały.


5. Krumping
Jest szybko rozprzestrzeniającym się stylem tańca hip hop. Zapoczątkowany przez afro-amerykańską społeczność południowego i centralnego Los Angeles w Kalifornii. Jest stosunkowo nową formą wielkomiejskiego ruchu czarnego tańca. Jest wolny (nie ograniczony sztywnymi regułami), ekspresyjny i bardzo energetyczny.
Historia
Krumping ma swoje początki w tradycyjnych afrykańskich tańcach. W filmie „Rize” David Lachapelle używa tancerzy z afrykańskich wiosek i przeplata je ze scenami pojedynków Kramperów by pokazać podobieństwa. Krump czy Krumping miał swoje źródła w: Clowningu oraz w stylu zwanym Tańcem Klauna („Clown-Dancing Style”). Powstał jako manifestacja ruchu czarnego tańca. Taniec klauna stworzył na początku lat 90-tych Thomas Johnson tj. Tommy the Clown. Tommy był tancerzem hip-hopowym, a także rzecznikiem gubernatora Kalifornii. W 1992 Tommy zaczął mieszać różne, unikalne elementy taneczne i stworzył unikatowy, pociągający, powszechny styl, który miał mu pomóc w promocji jego własnej kariery klauna wynajmowanego na zabawy dla dzieci. Johnson już w młodości miał problemy z prawem, m.in. dlatego, że mieszkał w miejscu opanowanym przez gangi. Uważał taniec za pozytywne ujście. Wierzył, że człowiek może uniknąć wciągnięcia do gangu lub przemocy związanej z byciem w nim poprzez zaangażowanie w taniec. By rozwijać Clowning, mieszał lokalne elementy czarnego tańca: „G dance” czy „Gangsta(er) boogie” oraz tańca striptizerek (nie bezpośrednio seksualnych i wysoce aktywnych pokazów rozbieranych czarnych striptizerek). Clowning także zawiera pewne elementy Jamajskiego Tańca, tj. „butterfly” (motyl) czy „rodeo”, również czerpie ruchy z poppingu, lockingu – dwóch starszych i bardziej sprecyzowanych form czarnego tańca związanego z Bboyingiem. Z Clowningiem wiąże się również malowanie twarzy – bezpośrednio wynikające z pochodzenia tego stylu i stosowane podczas pokazów Tommiego Klauna. Stosując ten styl tańca by ulepszać występ i reklamować swój biznes, Tommy zyskiwał złą sławę w okolicy. Ale z czasem znaczna liczba okolicznej młodzieży zainteresowała się jego tańcem, co umożliwiło mu zająć się tylko i wyłącznie nauczaniem ich nowego stylu. Zyskiwał wielu naśladowców, którzy byli przezywani Hip-Hopowymi Klaunami („the Hip Hop Clowns”)
Występował publicznie ze swoimi najlepszymi dzieciakami (tancerzami w wieku od 6 do 20 lat). Po paru latach był w stanie otworzyć szkołę/akademię w południowo centralnym Los Angeles. Ten podziemny ruch szybko rozprzestrzenił się poza południowo centralny Los Angeles i zajął resztę Kalifornii i dalej. Obecnie istnieje około 50 Clowning grup. Krumping dołączył do głównego nurtu hip-hopu poprzez występy w wielu różnorodnych teledyskach.


Skąd wyłonił się krumping?
Zróżnicowanie w Krumpingu pojawiło się wtedy, gdy pokolenie pierwszych hip-hopowych klaunów podrosło. Zaczęli czegoś szukać, inaczej patrzeli już na ten styl niż Tommy, odeszli od dziecięcej natury Klauningu. Indywidualiści jak Main Event, Tight Eyes, Big Mijo, D_Foxxx a.k.a De’Andre Green, Jay Smooth są tymi którzy zapoczątkowali Krumping, a Lil’C, poprzez to, że bardzo dużo wniósł do Krumpingu jest jednym z jego ojców chrzestnych (patrz „Kings of Krump”). Dokładniej, bardzo ważne i niezbędne jest by tytułować ich jako pierwsze pokolenie, starsi lub wielcy domownicy lub królowie krumpingu ponieważ tylko oni mają prawo do tych tytułów, jakkolwiek inni krumperzy mogą być znani i rozpoznawalni od tymi trzema nazwami.


Style
Bardzo zmienna, ekspresyjna, wszechstronna forma czarnego tańca, która powstała i ciągle się rozwija, jest teraz podstawową, strukturalną formą tańca z wieloma odmianami (obecnie znanych jest około 4 do 6 styli krumpingu). Istnieją łączenia ruchów (sety) i sekcje charakterystyczne dla styli, które w bardzo szybkim tempie zaczynają budować tradycję i ceremonie każdego z nich. To sposób na ujście złych emocji i alternatywa dla szeroko rozprzestrzenionej przemocy w okolicach gdzie jest pokazywana/ćwiczona. Ten styl niekoniecznie jest szybki i agresywny, za najmniej agresywny czy bez przemocy postrzegany jest „śmieszny styl” („funny style”), którego pionierem jest Krumper „Goofy”. Krumping zwykle pozwala na fizyczny kontakt pomiędzy tancerzami, co może wyglądać jak bijatyka dla osoby z zewnątrz i w niektórych przypadkach przeradza się w nią lub włącza fizyczną przemoc. Jakkolwiek, uczestnicy rozumieją, że jest to część tańca i że przemoc czy napaść nie będzie zalecana i aprobowana. Szacunek, to najważniejsza rzecz. Wielu postrzega, choć niepoprawnie, Krumping jako przyspieszony Break-Dance, jednak to przekracza ten rodzaj sztuki, czerpie wpływy z rozmaitych źródeł i ostatecznie jest sam w sobie unikatową formą.
Dzisiaj [2006] w Krumpingu rozwinęło się wiele różnorodnych styli: Goffy, Rugged, Beasty, Grimey, Flashy, Cocky, Jerky, Bully, Tricks i wiele innych.


Organizacja
Krumping rozwinął się w struktury, zorganizowane grupy społeczne. Tancerze grupują się w kliki, tryby zwane rodzinami (familie), te struktury przypominają B-Boyowe crew lub Voguing Houses. Każda Familia jest zorganizowana wokół swojego mentora, lub stylu jaki mentor reprezentuje, King (król) lub najlepszego Krumpera. Familie takie jak Filipino Rize Track, Eyes, Slayer, Rude i inne, są zhierarchizowane co wychodzi na jaw podczas battles lub wystawiania reprezentacji w kolejności do najlepszego eksperta, najbardziej szanowanego Krumpera. Indywidualności jak „Big Homey” biorą „Lil’Homies” czyli maluchów lub mniej doświadczonych tancerzy, początkujących Krumperów pod swoje skrzydła, pozwalając im uczyć się od nich i reprezentować ich w battles. Oby dwa terminy/tytuły są traktowane z szacunkiem. Ten typ związków może być interpretowany jako mentor-uczeń, podobny do tych ze średniowiecza czy czasów renesansu. Jakkolwiek bardziej przypomina zastępcze rodzeństwo. Tradycja ta jest bardzo ważna, nie tylko pozwala na przyswajanie i uczenie się technik, ale także dostarcza w naszych czasach bardzo rzadki po0zytywny imidź i przykład dla lil’homies. Ta działalność społeczna ma bardziej nowoczesny obraz w dniu dzisiejszym. Jest ona widoczna również w bboyingu, który jest bardziej rozwiniętą i starszą stroną kultury Hip-Hopowiej i ruchu czarnego tańca, bardziej luźna w kulturze graffiti. Pomysł zawodów rozwinął się dla potrzeb wyróżnienia, stworzenia elity Krumperów, statusu i szacunku w społeczności czarnego tańca. Zawody jak np. „Tommy the Clown’s Battle Zone” są organizowane by ustanowić system zasad pozwalający na współzawodnictwo i rozpoznawalność. W świecie Krumpingu starcia tancerzy są nazywane battles jak w bboyingu i są organizowane w przeróżnych miejscach jak klatki czy arena.


Clowning kontra Krumping
Krumping jest często mylony z Clowningiem, ale pomimo tego, że są powiązane formą i pochodzeniem (i niewyraźnie nieco stylem) różnice są jednak widoczne. Mają wspólną tą samą podstawową szybkość i podobne łączenia ruchów: szybki i rytmiczny bobbling (coś w rodzaju huśtania, bujania się ze strony na stronę) i jerking ciała (gwałtowne trzęsienie, szarpanie), jak również przerywane, sporadyczne wygięcie kręgosłupa i wypchnięcie klatki piersiowej co może być nazwane „the Krump” lub „bobble bounce”.


Popping
"Popping to kolejny styl stworzony przez Sama. Ludzie nie dokładnie wiedzą jaki to jest styl. Myśla że to jest nazwa dla wszystkich stylów które powstaly podczas ruchu funkowego (w Californii w latach 1970). Jednak tak nie jest. Popping jest stylem samym w sobie, który dotyczy łamania nóg do tyłu, ciągłego naciągania mieśni w rytm muzyki(bitu) żeby dać szarpany/łamany efekt. Popping jest niepowtarzalny. To nie jest uniwersalna nazwa dla wszystkich stylów funkowych. Jeżeli popujesz, jesteś poperem, Jeżeli machasz, jesteś waverem. I TU ZASADZKA jeźeli boogaloojesz, jesteś boogaloojerem i tak dalej. Sam mówił słowo 'pop' każdego razu gdy się wyginał podczas tańca, w podobny sposób jak niektórzy wydają z siebie odgłosy maszyn robiąc robota. Sam mówił 'pop,pop,pop'. Ludzie mówili mu: hej zrób te pop coś tam rzeczy!. Wielu może zapytać czym jest electric boogaloo. Jest to mieszanka stylów popping i boogaloo. Oba te style szanują się wzajemnie i na całym świecie są znane pod skrótem EB."

OTHER STYLE:
- Animation
- Boogaloo
- Bopping
- Centipede
- Crazy Legs
- Cobra
- Dime Stopping
- Filmore
- Floating/Gliding
- Hitting
- Popping
- Puppet
- Robot
- Saccin
- Scarecrow
- Snaking
- Spiderman
- Sticking
- Strobing
- Strutting
- Ticking
- Tutting
- Waving