Tańce standartowe

Walc wiedeński

     Początki walca sięgają co najmniej XIV w. i pewne jest, że taniec ten nie jest dziełem jednego pokolenia, ale ewoluował przez wieki. Walc wiedeński wywodzi się prawdopodobnie z ludowych tańców południowych Niemiec i Austrii.
Walc na salony trafił na początku XIX podczas Kongresu Wiedeńskiego. Kiedy po raz pierwszy zatańczono go na dworze wiedeńskim damy ostentacyjnie opuściły salę balową, zgorszone tym, że mężczyźni na oczach wszystkich obejmowali kobiety. Moralizatorzy protestowali, straszono zgubnymi konsekwencjami dla zdrowia, które miało wywoływać wirowanie w tańcu, powoływano się nawet na wypadki śmiertelne!
Ostatecznie jednak ten piękny i romantyczny taniec zdobył uznanie wśród arystokracji i dzisiaj jest najstarszym i najbardziej eleganckim tańcem standardowym.
Walc wiedeński jest szybszy niż jego młodszy brat walc angielski i nazywany jest tańcem wirowym, bo jego główna cechą jest rotacyjny ruch obrotowy w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara. Ruch ten powinien być mocny, ale płynny, pozbawiony podskoków. Akcja unoszeń i opadań musi być delikatna. Podobnie jak w walcu angielskim sylwetki tancerzy muszą być niezmienne i stykać się od kolan aż po mostek partnerki. Ciekawostka jest to, że walc wiedeński ma tylko 5 figur: obrót w prawo, obrót w lewo, krok zmienny, natural fleckerl i reverse fleckerl.

Walc angielski

     Walc angielski powstał na początku XX w. z połączenia szybkiego, wirowego walca wiedeńskiego i powolnego amerykańskiego tańca zwanego bom. Narodziny nowego, wolnego walca przypisuje się słynnej "angielskiej flegmie" i niechęci do szybkich tańców, a także modzie lansowanej przez młodych tancerzy, którzy zapoczątkowali styl tańca upodobniony do chodu. Podstawowe figury walca oparte są na ruchu po linii ukośnej, co pozwala na płynne przemieszczanie się dookoła parkietu, w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara.
Sędziowie oceniając wykonanie tańca szukają wahadłowego (tzw. swingowego) ruchu z różnymi wariantami unoszeń i opadań w czasie trwania każdego taktu.
Chociaż kroki są dość proste muszą być płynne, pełne gracji i lekkości. Para powinna sunąć po parkiecie w idealnej harmonii. W walcu angielskim bardzo ważny jest trzymanie partnerów, przez cały czas tańca nie powinno się zmieniać. Podobnie sylwetki tancerzy powinny być niezmienne i tworzyć piękne długie linie. Walc angielski musi być tańczony w tzw.: kontakcie, czyli ciała tancerzy stykają się od kolan, aż do mostka partnerki.
Chociaż jest to taniec określany jako wolny, od tancerzy turniejowych wymaga dobrej kondycji i mocno obciąża stopy.

Tango

     Taniec ten wywodzi się ze slumsów Buenos Aires w Argentynie. W Europie tango pojawiło się na początku XX wieku budząc wielkie zgorszenie. Londyński tygodnik "Times" napisał, że jest "w najwyższym stopniu nieprzyzwoite". Tango zostało oficjalnie potępione przez papieża, a niemiecki cesarz zakazał tańczyć je na swoim dworze.
Chociaż do Europy tango przybyło jako taniec latynoamerykański uznawane jest za taniec standardowy, ponieważ tancerze tańczą blisko siebie. Trzymanie w tangu jest mocne i ma agresywny wygląd.
Tango ma przypominać kłótnię małżonków. Jego dramaturgia musi mieć gwałtowny charakter, pełen zaskakujących zmian kierunków i obrotów oraz szybkich ruchów głowy.
Bardzo ważne są w tangu naprzemienne gwałtowne i płynne ruchy przypominające sposób poruszania się dzikich kotów. Tango jest płaskim tańcem, czyli jest pozbawione całkowicie unoszeń i opadań. Jako jedyny taniec standardowy nie ma akcji swingowej, czyli ruchu wahadłowego.

Quickstep

     Narodził się w Ameryce wraz z nastaniem mody na muzykę jazzową i ragtime. W tańcu tym zawarte są elementy foxtrota, polki i charlestona. Nazywany jest także szybkim foxtrotem. W Europie pojawił się po raz pierwszy w 1914 roku na Wyspach Brytyjskich.

     Cechy wyróżniające quickstep to radość, żywa muzyka i ... zaskakujące kroki. Podobnie jak w walcu, są one oparte na ruchu po linii ukośnej. Aby zatańczyć quickstep'a, trzeba przede wszystkim zapamiętać i opanować wszystkie kroki, ponieważ jego zawrotne tempo nie pozwala na zastanawianie się nad następną figurą. Bardzo łatwo jest "wypaść" z muzyki, przewrócić się, albo nawet zderzyć z innymi parami.

Foxtrot

     Foxtrot jest typowym tańcem angielskim, a jego nazwa wywodzi się od angielskich słów "fox's trot" oznaczających po prostu "krok lisa".
Foxtrot opiera się na podstawowych figurach chodu, a kroki kłusujące, dzięki którym taniec ten zyskał właściwy charakter wprowadził aktor, nomen omen, Harry Fox występujący w Nowym Jorku 1914 r. Ciekawostką jest, że w tym tańcu prawie nigdy nie łączy się stóp.
Wolna muzyka jest niezwykłym wyzwaniem dla tancerzy i daje duże możliwości interpretacji rytmicznej tego tańca. Ruch powinnien być płynny i mocny, a tancerze powinni utrzymać przez cały taniec tę samą prędkość oraz specyficzny sposób unoszeń i opadań (tzw.: akcję foxtrotową).
Foxtrot uznawany jest za najtrudniejszy taniec standardowy. Złośliwi twierdzą, że jest tak trudny ponieważ symbolizuje szczęśliwą parę małżeńską po latach wspólnego życia. Nazywa się też go tańcem prawdy, wśród sędziów krąży powiedzenie: "Pokaż mi swojego foxtrota, a powiem ci, jakim jesteś tancerzem".

 

Tańce latynoamerykańskie

Samba

     Samba to narodowy taniec Brazylii i kojarzony przede wszystkim z karnawałowym szaleństwem Rio de Janerio. Uważa się, że wywodzi się z tańca "w kółko" Murzynów ze szczepu Bantu, a do Ameryki przybył wraz z niewolnikami. W sambie mocno zaznaczone są role kobiety i mężczyzny.
Do Europy przybyła w 1914 roku, ale dopiero po II wojnie światowej zrobiła się bardzo modna i uznana za taniec turniejowy.
Samba jest szybkim tańcem, bogatym w różne wariacje. Wymaga od tancerzy ruchów całego ciała, akcentowane są ruchy bioder.           

     Charakterystyczna akcja "wewnątrz ciała" to tzw. "samba bounce", szczególnie punktowana przez sędziów. Jednak całość ruchu musi być bardzo miękka, nie może powodować utraty ładnej postawy tancerzy. W sambie zwraca się również uwagę na muzykalność tancerzy, który muszą umieć zaprezentować wiele różnych rytmów zawartych w tym tańcu. Podobnie jak w innych tańcach istotne są piękne linie ciała.

Rumba

     Ojczyzną rumby jest Kuba, a za jej początek uznaje się ludowy taniec płodności, w którym tancerze naśladowali godowe tańce ptaków i innych zwierząt.
Współczesna rumba to prawdziwy teatr miłości, przepełniona jest erotyzmem, pełna zmysłowych ruchów całego ciała. Opowiada o kobiecie, która przy pomocy swoich wdzięków uwodzi mężczyznę po to by go zniewolić i zapanować nad nim. Partnerka w tym tańcu zdecydowanie powinna być na pierwszym planie, partner nie może dominować.
Przez wielu tancerzy rumba uważana jest za klasykę tańców łacińskich. Chociaż zasady rumby są proste i nadają się do nauki dla początkujących, to oddanie jej charakteru wymaga wielu lat pracy i udaje się dopiero dojrzałym tancerzom.
W rumbie silnie zaakcentowane jest uderzenie "4", muzyka pozwala na ukazanie kontrastów miedzy akcją wolną i szybką. Taniec ten wymaga ogromnej precyzji, a im wolniejsza muzyka tym trudniej go poprawnie wykonać. Sędziowie zwracają uwagę na staranność prowadzenia stóp , przeprostowane kolana oraz ruch całego ciała.

Pasodoble

     To hiszpański taniec, symbolizujący corridę. Historia opowiadana w pasodoble składa się z dwóch części - wejścia na arenę i walki z bykiem. To taniec o ściśle określonej dramaturgii, a tancerzom nie wolno pominąć żadnej z figur, a mężczyzna odgrywa w nim rolę dominującą.
Mężczyzna w pasodoble odgrywa rolę torreadora - "torrero" ,kobieta symbolizuje czerwone sukno -"cappa". Ruchy partnerów to przemieszczanie się wokół wyimaginowanego byka. Marszowa muzyka, która pierwotnie grana była podczas parady na rozpoczęcie corridy, buduje napięcie.
Kobieta w pasodoble porusza się wokół partnera, ruchy obojga tancerzy muszą być gwałtowne i dramatyczne. Chociaż rola kobiety określana jest jako "cappa", w niektórych momentach tańca przejmuje ona role matadora lub byka, ale nigdy nie podejmuje walki. Nawet wtedy kiedy kroki "torrero" i "cappa" są takie same, kobieta powinna być jak cień toreadorra.

     Pasodoble to jedyny taniec latynoamerykański, w którym występują kroki od pięty, akcja swingowa oraz prawie całkowity brak akcji bioder. Sędziowie szukają charakterystycznej sylwetki torreadora, kręgosłup tancerza musi być wygięty w łuk. Wyraz artystyczny tego tańca ma duży wpływ na ostateczną ocenę sędziów.

Jive

     Jive narodził się na początku XX w. i jest dzieckiem "rewolucji tanecznej" z 1910 roku. Prekursorem jiva był jitterbug - taniec pełen elementów akrobatycznych np.; przerzucania partnerek przez barki, tańczony przez czarnoskórą młodzież z Harlemu. Jitterbug został przywieziony do Europy w latach 40 - tych przez amerykańskich żołnierzy.
Kiedy pojawił się w londyńskich lokalach wywołał euforię, ale także przerażenie. Znani ze swego pragmatyzmu Anglicy zmodyfikowali jitterbug pozbawiając go wszelkich elementów akrobatycznych i tak narodził się jive. W latach 70-tych został uznany za taniec turniejowy. Współczesny jive zawiera elementy jitterbug'a, swingu i rock'n'roll'a.
Od tancerzy wymaga świetnej kondycji i sprawności, muszą pokazać zarówno elementy swingowe, oparte na podskokach, a także tzw.: kicks & flicks. Chociaż jest tańcem wyczerpującym i turniejach tańca tańczony jest jako ostatni, więc zawodnicy od początku tańca muszą walczyć ze zmęczeniem.

Cha-cha-cha

     Cha-cha - cha, czyli taniec kubański, lecz stworzona przez Brytyjczyka. Jakkolwiek dziwnie to brzmi. Gdy angielski nauczyciel tańca, Pierre Lavelle odwiedził Kubę zauważył, że kubańska rumba ma więcej różnych kroków niż tańczona w Europie. Kiedy wrócił do Wielkiej Brytanii stworzył z "dodatkowych" kroków kubańskiej rumby oddzielny taniec. Melodia cha - cha to połączenie ludowych rytmów kubańskich i jazzu.
Cha - cha - cha jako odrębny taniec została uznana w 1953 r. ale jej reguły od tego czasu kilkukrotnie uległy zmianom.
Cha - cha - cha składa się z około 20 podstawowych figur i opartych na nich niezliczonych wariacji. Taniec ten wymaga silnej pracy nóg i bioder. Ruchy muszą być energiczne, wręcz zadziorne, ale nogi podczas tańca nie powinny wychodzić poza obrys ciała. Istotnym elementem technicznym są wyprostowane nogi w większości pozycji.

źródło


TANGO ARGENTYŃSKIE

"...jedyny współczesny taniec towarzyski, który warto nazwać tańcem"

George Bernard Shaw

     Tango zawsze było tańcem intymnym, nie wymagającym dużej przestrzeni. Kiedy jednak znalazło drogę do sal balowych Europy, jego styl nie zgadzał się z europejską ideą tańca balowego, a było to ponad sto lat temu. Autentyczny styl został szybko zmieniony. Piękno charakteru prawdziwego tanga zostało zastąpione szybszym, pulsacyjnym rytmem.

     Tango zostało włączone do konkursów tanecznych i powstał nowy trend, który nakazał tancerzom poruszać się wokół parkietu serią sztucznych marszów staccato, z przejściami sygnalizowanymi rodzajem zaraźliwych skurczów szyi, które powodują sporo śmiechu w Argentynie. Gorąca pasja prawdziwego argentyńskiego tanga została odarta ze swej tajemniczości i uwodzicielskiej intymności. Jednakże w Buenos Aires, gdzie raczej bary i kafejki, a nie sale balowe były miejscami, gdzie spotykano się aby tańczyć, tango nowoczesne nie znalazło naśladowców wśród ludzi, których miłość i wierność prawdziwemu stylowi wciąż trwała. Teraz tango, po ponad stu latach powraca jako popularny styl w Stanach Zjednoczonych, Europie i Azji.

     W ostatnich latach zainteresowanie tangiem argentyńskim wzrosło do tego poziomu, że wielu czołowych tancerzy światowej klasy próbuje dodać elementy tanga argentyńskiego do tanga nowoczesnego w swoich układach. Jednakże łączenie dwóch bardzo różnych tańców, zwłaszcza prezentowanych w smokingu i sukni balowej podobne jest do włączenia obrotów na głowie rodem z breakdance'u do walca wiedeńskiego tylko dlatego, że w obu występuje szybki ruch obrotowy.

     Nadeszły i minęły setne urodziny tanga, a ono wciąż trwa. Czemu jest popularne? Ponieważ tango nie zostało wymyślone przez choreografów ani mistrzów tańca, lecz jest to naturalny taniec z naturalnymi ruchami. To taniec stworzony przez zwykłych ludzi. Nie jest to taniec seksualny, lecz zmysłowy. Jest to taniec dzikiej namiętności i czułej delikatności, taniec dominacji i uwodzenia.

     Duch tanga tkwi gdzieś w środku nas. Pozwólmy mu ukazać się w swojej prawdziwej postaci i charakterze i dajmy mu jeszcze jedną szansę, by uwiódł nas swym czarem. Zatańczmy tango, i zatańczmy je tak, jak powinno być zatańczone. Robiąc to przekażemy przyszłym pokoleniom to, co zostało przekazane nam i uchronimy prawdziwe tango, by przetrwało kolejny wiek.

Esto es Tango! - To jest Tango!

     Tango argentyńskie, w formie towarzyskiej, nie jest trudne do nauczenia. Nie istnieje problem wpajania w kogoś tanga, ono jest w każdym z nas. Jest to raczej sprawa pozwolenia tangu, by ujawniło się samo. Nawet niedoświadczeni tancerze łatwo znajdą przyjemność w tańczeniu tanga już po dwóch lub trzech lekcjach. Dla młodych jest to ekscytujący i zmysłowy taniec kontaktowy. Dla ludzi kochających życie to po prostu świetna zabawa. Dla ludzi starszych taniec ten jest równie przyjemny, przy czym nie wymaga większego wkładu energii niż pójście na spacer. Nie było jeszcze tańca równie atrakcyjnego dla wszystkich jak tango.

Technika

     Tango argentyńskie to taniec, który narodził się w bocznych uliczkach, na przedmieściach Buenos Aires. Nie zostało wymyślone przez profesjonalnych tancerzy lub nauczycieli tańca. Nie ma zatem jedynej właściwej techniki. Generalnie technika ewoluowała jako oszczędna i praktyczna metoda osiągania wymaganego rodzaju ruchów. Technika jest o tyle ważna, że daje nam pewną podstawę, bazę, i umożliwia tancerzowi wykonanie kroku, figury lub ruchu w dokładny i oszczędny sposób. W tangu argentyńskim ekspresyjny charakter tańca jest najważniejszy i technika, taka jaka istnieje w ogólnej formie, służy jedynie wprowadzeniu w odpowiedni nastrój, stan duszy, wyzwoleniu emocji i umożliwieniu dialogu między tancerzami podczas wykonywania tańca.
Istnieje jednak pewna ogólna norma wykonywania tego tańca, ale po to tylko, by sposób tańczenia tanga był w pewien sposób wspólnie pojmowany. Techniki mogą być porównywane i ulepszane. Pomysłami można się dzielić, można je przekazywać dalej i rozwijać przekraczając geograficzne i językowe bariery.
Narodziny i rozwój tanga argentyńskiego miały charakter nieformalny i raczej przypadkowy. Ponad wiek temu nie dało się przewidzieć, że pewnego dnia technika tego tańca zostanie sformalizowana, by umożliwić jego lepsze zrozumienie i szersze upowszechnienie.

     Jednak zdecydowanie improwizacyjny charakter tanga argentyńskiego nie pozwolił na pełne sformalizowanie jego techniki. W Argentynie wiele figur, ruchów i gestów ma swoje nazwy, wiele jednak ich nie posiada.     Czasem ta sama figura znana jest pod kilkoma nazwami przy małej między nimi różnicy. Technika opisana w dalszym ciągu jest to technika, której podstawy uzyskały aprobatę specjalistów w Europie i na świecie. Stanowi także podstawę dobrego nauczania tanga argentyńskiego na poziomie tańca towarzyskiego.

Zaczynamy...

     Jeśli kiedykolwiek uczyliście się tanga nowoczesnego lub macie przed oczyma pokazy turniejowych par tanecznych, spróbujcie, o ile to możliwe - zapomnieć o tangu nowoczesnym. Te dwa tańce nie mają ze sobą wiele wspólnego. W tangu argentyńskim nie używamy techniki tanga nowoczesnego, nie używamy chwytu tanga nowoczesnego oraz nie ustawiamy się w pozycji tanga nowoczesnego.

Postawa taneczna

     Gdy rozpoczynamy taniec, powinniśmy pamiętać o jego historycznym, intymnym charakterze tańca spelunek i "burdeli". Tancerz, który podchodzi do tanga w jego autentycznym stylu, powinien wczuć się w rolę i przynajmniej w wyobraźni zamienić parkiet w ciemny kąt knajpy. Partnerzy w tango powinni stworzyć swój intymny świat, świat, w którym będą tańczyć ze sobą i dla siebie swoje własne, prywatne tango. Mężczyzna swoją lewą ręką ujmuje prawą dłoń kobiety. Lewa ręka mężczyzny jest lekko przygięta.

     Jego prawa ręka znajduje miejsce na plecach kobiety. Dla niej będzie wygodnie ułożyć lewą rękę na prawym przedramieniu, ramieniu, plecach, a czasem nawet na karku mężczyzny. Łokcie są lekko odwiedzione od boków ciała. Tancerze dostosowują swoje ramiona, stawiając lekki opór, ale nie usztywniając ich. Pomoże to mężczyźnie odpowiednio prowadzić kobietę, a kobiecie reagować na prowadzenie. Przy niektórych figurach jest to najłatwiej osiągalne przy lekkim oporze prawej ręki kobiety. Partner zwraca głowę w lewo.

     Całkiem naturalne jest tańczyć policzek przy policzku, ale również mniej intymna pozycja jest uznawana. Punkt wyjściowy dla kontaktu ciał znajduje się mniej więcej na wysokości przepony. Dotyk bioder lub brzuchów jest wyjątkiem, a nie zasadą. Tancerze nie powinni pokładać się na sobie, a ciężar ciała powinien być utrzymywany przez nogi. W przeciwieństwie do tanga nowoczesnego, gdzie mężczyzna sztywno utrzymuje ramiona w tej samej pozycji w stosunku do ciała, by zapewnić silny uchwyt kobiecie, w tangu argentyńskim ramiona mężczyzny nie są trzymane tak sztywno, przez co kontakt ciał nie zawsze zostaje zachowany, zwłaszcza, gdy tancerze przechodzą do bardziej zaawansowanych figur. W tangu argentyńskim figury często zawierają długie sekwencje tańca na małej powierzchni parkietu.

źródło:


TANIEC KLASYCZNY - BALET

     Taniec klasyczny (akademicki) to specyficzna forma , zwana też . Różnica polega na tym, że termin balet odnosi się do spektaklu odbywającego się na scenie, natomiast termin taniec klasyczny odnosi się do techniki, jakiej używają tancerze.

Taniec klasyczny wywodzi się z udoskonalonych na dworze , który wykształcił pierwszych zawodowych i . Balety opierały się wtedy głównie na kombinacjach kroków pochodzących z , i menueta.

     Suknie kobiet były na tyle ciężkie i długie, że uniemożliwiały zbyt skomplikowane ruchy nóg a o podskokach w ogóle nie było mowy, z tego powodu partie solowe najczęściej wykonywali mężczyźni. Dopiero La Camargo (ok. ) skróciła suknie o kilka centymetrów i jako pierwsza uniosła się na scenie w powietrze, wzbogaciła tym taniec, ale jednocześnie wywołała skandal. Po rewolucji francuskiej kostiumista Opery paryskiej Maillot, wynalazł , czym przyczynił się do dalszego rozwoju techniki tańca klasycznego, opartej już wtedy na pięciu pozycjach nóg, ze stopami lekko wykręconymi na zewnątrz.

     Zasady tańca klasycznego skodyfikował w oparciu o estetyczne kanony klasycznej sztuki starożytnej w Traite elementaire, theorique et pratique de l'art de la dance (), tworząc system dokładnie opracowanych ruchów ciała, oznaczonych terminologią francuską. Doprowadzono je do perfekcji w okresie romantyzmu, kiedy tancerki zaczęły używać usztywnionych baletek zwanych , dzięki którym mogły wspinać się na czubki palców. Forma teatralna baletu klasycznego, ukształtowana w XIX w. polega na uszeregowaniu stałych schematów, wykonywanych techniką klasyczną.

     Największy wkład w udoskonalenie współczesnej techniki tańca klasycznego wnieśli: Enrico Cecchetti i .Najbardziej znanymi baletami, w których wykorzystuje się technikę tańca klasycznego są: , , A. Chaczaturiana, L. Deliba, L. A. Minkusa, S. Prokofiewa i .

     Do najsłynniejszych tancerzy klasycznych należą: , i Michaił Barysznikow. Do tancerek: Carlotta Grisi, Marie Salee, Marie Camargo, Fanny Elssler, , , Margot Fonteyn, Alicia Alonso, Carla Fracci, Natalia Makarowa i Sylvie Guillem.

 

BALET

Termin balet posiada kilka powiązanych z sobą znaczeń:

  • rodzaj widowiska teatralnego, w którym głównym środkiem wyrazu jest wykonywany przez tancerzy według choreografii, z towarzyszeniem , na tle dekoracji

  • zespół baletowy (na przykład balet Teatru Wielkiego)

  • utwór muzyczny napisany specjalnie dla widowiska baletowego

  • całokształt sztuki baletowej danej epoki lub kraju (na przykład: balet romantyczny, balet polski).

Historia baletu

     Historia baletu jest zaledwie fragmentem historii obejmującym czasy nowożytne i odnosi się głównie do kultury europejskiej. Balet powstał z renesansowych karnawałowych i z , popularnych we Włoszech, które przerodziły się w widowiska dworskie złożone z recytatywu, śpiewu, muzyki, pantomimy i tańca. Od początku XV w. krystalizuje się specyficzny styl włoski, a jego najwybitniejszym przedstawicielem jest i jego dwaj uczniowie: i , ten ostatni wydał Rozprawę o sztuce tańczenia. W roku w Tortonie odbył się ślub księcia Mediolanu, Galeazzo Viscontiego z Izabellą Aragońską, z tej okazji Bergonzio di Botta przygotował dla dworu uroczyste interludium oparte na temacie wyprawy Jazona i Argonautów po złote runo, można uznać to przedstawienie jako pierwsze widowisko baletowe.

     Na francuski dwór balet zawitał dzięki Katarzynie Medycejskiej. Mylnie za pierwsze baletowe widowisko uznaje się wystawione przez nią w roku (Komiczny Balet Królowej). Miedzy XVI a XVII w. balet przybrał formę widowiska o treści mitologicznej, wykonywanego przez dworzan. W XVIII w. powstała opera baletowa, w której przeważały nad partiami śpiewanymi partie tańczone, wykonywane już z dużym wirtuozerstwem przez zawodowych tancerzy (Marie Camargo, A i G. Vestris). Przełomową datą w kształtowaniu się baletu zawodowego był rok, w którym Ludwik XIV założył Narodową Akademię Muzyki i Tańca. Oderwanie się baletu od opery nastąpiło głównie dzięki działalności J.G. Noverre'a, który w 2 połowie XVIII w. stworzył balet d'action (dramat baletowy). Inni reformatorzy działający we Włoszech (S. Vigano, ) ukształtowali podstawy stylu romantycznego.

     W choreograf stworzył pierwszy romantyczny balet . Głównym dziełem epoki stał się jednak inny balet - , dominował wtedy głównie taniec kobiecy. Za największe primabaleriny epoki uznano: , Carlottę Grisi i Fanny Elssler, a za największego tancerza i choreografa .

     W drugiej połowie nowym centrum sztuki baletowej stała się . stworzył tam balet-divetissement, klasyczny dziś typ baletu o ustalonej budowie, do takich należą schoreografowane przez niego i . Przeciw zrutynowaniu tańca baletowego wystąpiła na początku XX w. . Skostniałe schematy tradycyjnego baletu zreformował . W swych choreografiach i do muzyki I. Strawińskiego, wystawionych przez zespół . Najwybitniejszymi tancerzami epoki byli Anna P. Pawłowa, , Matylda Krzesińska, Tamara P. Karsawina. W drugiej połowie XX w. duże znaczenie dla rozwoju współczesnego baletu miała działalność M. Béjarta i R. Petit.

źródło


SALSA

        Salsa jest popularnym na całym świecie odpowiadającym muzyce również nazywanej salsą. To słowo po hiszpańsku oznacza lub smak, czy jak w tym przypadku styl. Salsa w muzyce narodziła się w latach 1940-1970 z fuzji rytmów afrokubańskich i karaibskich pod dużym wpływem jazzu. Rozwijała się zarówno na Kubie, w Portoryko, Nowym Jorku, jak i innych krajach latynoskich regionu Karaibów.     

     Początkowo salsą nazywano wiele rozmaitych stylów muzycznych /, , , , , / głównie za sprawą firmy nagraniowej Fania All Stars. Budziło to pewne kontrowersje wśród muzyków /patrz słynne stwierdzenie Tito Puente - Gram mambo, a nie sos/. Z czasem kontrowersje ucichły i uznano, że termin ten doskonale oddaje eklektyczny charakter zarówno muzyki jak i tańca.

     Salsa czerpie z wielu różnych stylów i w rozmaitych miejscach rozwijała się pod różnymi wpływami. Duże zróżnicowanie spowodowało wyodrębnienie tak zwanych stylów salsy. Style te różnią się krokiem podstawowym, rytmicznym umiejscowieniem kroków /np. taniec na 1 lub 2/ w muzyce, geometrią tańca /taniec po kole lub w linii/, sposobem prowadzenia partnerki, ilością elementów akrobatycznych w tańcu, istnieniem bądź brakiem elementów solowych. Salsa na Kubie powstała jako połączenie tańca son z kubańską . Salsa w Portoryko rozwinęła się pod wpływem lokalnych tańców. Do Stanów Zjednoczonych zaś została przyniesiona przez imigrantów z regionu Karaibów /w większości z Portoryko/.

     Salsa tańczona jest do muzyki w tempie 4/4. W każdym takcie mamy więc 4 uderzenia jednak podstawowa powtarzająca się fraza salsy składa się z dwóch taktów. Takty te można odróżnić od siebie, pierwsze uderzenie w pierwszym takcie jest zazwyczaj najmocniej akcentowane w muzyce. Jest to miejsce w którym kolejną frazę zaczynają grać instrumenty takie jak pianino, kontrabas oraz zaczyna śpiewać wokalista.

     Cały szkielet rytmiczny salsy oparty jest na rytmie granym przez instrument zwany po hiszpańsku /czyli klucz/. Clave to po prostu dwa okrągłe kawałki drewna /jeden wydrążony/ którymi uderza się o siebie. W dwóch taktach salsy występuje 5 uderzeń clave w jednej z dwóch odmian /clave 2/3 lub clave 3/2/. W ciągu tych dwóch taktów tancerz zazwyczaj wykonuje 6 kroków /3 w pierwszym i 3 w drugim takcie/. Uderzenia 4 i 8 są to zazwyczaj uderzenia w których występuje pauza /w niektórych stylach pauza może występować na 1 i 5/ która może być akcentowana np. poprzez tak zwany tap /czyli przytup/.

     Salsa jest w odróżnieniu od większości tańców towarzyskich tańczona w miejscu. Oznacza to tyle, że tańcząca para nie przemieszcza się zbyt wiele po parkiecie a obroty wykonywane są w miejscu.

Na jeden, dwa, trzy czy cztery?

     Salsę można tańczyć rozmaicie umiejscawiając krok podstawowy w 2 taktach. Aby uwzględnić te różnice zdefiniowano pojęcie break, czyli moment w którym zmieniany jest kierunek poruszania się tancerzy. Jeśli mówimy, że ktoś tańczy na raz to mamy na myśli, że break w jego tańcu wypada na pierwsze i piąte uderzenie w muzyce. Jeśli na dwa to break wypada na drugie i szóste uderzenie.

     Obecnie w różnych miejscach świata salsę tańczy się na każde z czterech uderzeń w takcie. Salsę w stylach kubańskich tańczy się zazwyczaj na 1, 3 lub 4 /tak zwane a contra tiempo/. Salsę w stylach północnoamerykańskich tańczy się na 1 lub 2.

Shines - kroki solo

     Salsę przez większą część czasu tańczy się w parze. Jednak bardziej zaawansowani tancerze pozwalają sobie często na sekwencję improwizowanych kroków solowych w celu popisania się swoją umiejętnością tańca. Sekwencje takie określa się angielskim mianem shines lub shine steps. Tańczone są one głównie w stylach północnoamerykańskich czyli stylach cross-body.

     Kroki te powinny być właściwie umiejscowione w muzyce. Zazwyczaj należy wykonywać je w momencie gdy grę solową rozpoczyna sekcja perkusyjna a pozostałe instrumenty milkną. Pozwala to podkreślić rytm przez wykonywanie kroków na poszczególne uderzenia instrumentów perkusyjnych.

 

Style Slasy

Styl kubański

     W zasadzie jest to zestaw stylów rozwiniętych na Kubie /bądź w Stanach Zjednoczonych przez kubańskich emigrantów/ różniący się głównie rytmicznym umiejscowieniem kroków. Może być tańczony na 3 i 4 /oryginalna rytmika kubańska/ lub na 1 /zmieniona na potrzeby uczenia salsy osób nie będących Latynosami przez kubańskich emigrantów z Miami/.

     Salsa kubańska tańczona jest według geometrii koła. Tancerze poruszają się dookoła wspólnego środka wykonując figury i zmieniając kierunek. Krok podstawowy w salsie kubańskiej nazywa się guapea i jest tańczony do przodu i do tyłu ale istnieje kilka innych wersji kroku podstawowego tańczonych na na boki lub do tyłu.

     Salsa kubańska charakteryzuje się dość powolnym tempem wykonywania figur. Jest to raczej taniec chodzony niż oparty na krokach. Bardzo rzadko wykonuje się w nim więcej niż 1 obrót partnera lub partnerki w takcie. Prowadzenie w salsie kubańskiej jest dość mocne i nie zostawia partnerce wiele swobody na elementy stylingu. Figury w salsie kubańskiej wymagają często skomplikowanych zaleceń rąk tańczącej pary /tak zwane kubańskie węzły/. Podstawowa figura w salsie kubańskiej nazywa się dile que no. Inne figury także mogą mieć swoje nazwy /np. enchufla, sombrero, vacilala/.

Styl Los Angeles

     Styl rozwinięty w Kalifornii w dużej mierze przez słynnych braci Vasquez /imigrantów z Meksyku/. Jest to jeden ze stylów cross-body czyli tańczonych w geometrii linii, w którym podstawową figurą jest figura cross-body. Styl Los Angeles tańczony jest na 1. Partner rozpoczyna taniec robiąc krok lewą nogą do przodu na 1 uderzenie w takcie.

    Styl ten jest najbardziej pokazowy ze wszystkich stylów salsy. Nie jest rzadkością stosowanie w nim figur akrobatycznych, podnoszenia partnerki /tzw. aerials/ lub efektywnych położeń /z ang. drops/. Zarówno kobiety jak i mężczyźni wykonują podczas tańca szybkie wielokrotne obroty. W stylu Los Angeles stosuje się też shinesy.

Styl nowojorski

     Kolejny ze stylów cross-body, czasem nazywany mambo lub salsa on 2. Stworzony w latach 70. przez Eddiego Torresa /urodzonego w Puerto Rico/ przez połączenie oryginalnego mambo z latin hustle i innymi stylami tańca takimi jak pachanga i boogaloo. Od tego czasu rozwinął się pod wpływem między innymi tańca jazzowego, tańca współczesnego, tańców afrokubańskich. Tańczony jest w rytmice na 2 /tzw. break on2/, partner rozpoczyna krok lewą nogą do tyłu na pierwsze uderzenie w takcie. Partnerka zaczyna swój krok na pierwsze uderzenie w takcie prawą nogą do przodu. Zmiana kierunku ruchu /czyli break/ następuje na drugie uderzenie w takcie - stąd nazwa - salsa na 2.

     Za największych innowatorów tego stylu po Eddiem Torresie uważa się m.innymi Frankiego Martineza i Juana Matosa. Styl ten jest dla niewprawnego obserwatora dość podobny do stylu Los Angeles. O ile jednak styl Los Angeles jest bardziej dynamiczny, sportowy i nastawiony na pokazy to styl nowojorski jest bardziej delikatny, zmysłowy i płynny, akcentujący przez kroki lub ruch ciałem elementy rytmiczne w muzyce. W stylu nowojorskim raczej nie stosuje się figur akrobatycznych.

Styl portorykański

     Także styl cross-body tańczony na 2. Od stylu nowojorskiego różni się krokiem podstawowym. Partner rozpoczyna w nim taniec od kroku na 2 do przodu lewą nogą. Także pauza występuje w nim innym miejscu niż w stylu nowojorskim. Jedną z odmian salsy portorykańskiej jest tańczenie na clave. Kroki wypadają wtedy na poszczególne uderzenia tego instrumentu czyli 2, 3, 5, 6.5 oraz 8 /dla clave 2/3/. Ponieważ czwarte uderzenie przypada na połówkową wartość można nazwać ten sposób tańczenia stylem synkopowanym. Figury stosowane w stylu portorykańskim są dość proste, tancerzy stosują za to dużo kroków solowych /shine steps/ i skupiają się na elegancji kroku podstawowego.

Styl palladium mambo

     Zwanym czasem także power on2. Jest to w dzisiejszych czasach bardzo rzadko tańczony styl. Przed stworzeniem współczesnego stylu nowojorskiego przez Eddiego Torresa był głównym sposobem tańczenia w Nowym Jorku. Timing jest w zasadzie identyczny stylu portorykańskim /ale nie w wersji tańczonej na clave/.

Styl kolumbijski

     Styl rozwinięty w Kolumbii pod dużym wpływem narodowego tańca kolumbijskiego . Krok podstawowy wykonywany jest do boku. Styl ten jest mało popularny poza Kolumbią. Jest on liczony w tępi 4/8, gdzie wyraźny akcent pada na 4, co drugi takt.

Rueda de Casino

     W latach Rueda de Casino rozwinęła się w na Kubie. Może ją tańczyć od dwu do nieograniczonej liczby par ustawionych w okręgu. Ruedę prowadzi - lider, wywołujący nazwy figur, tańczonych następnie przez wszystkie pary. Taniec polega na wykonywaniu poszczególnych figur oraz przechodzeniu w niemal każdym takcie do kolejnego partnera po okręgu.

     Ruedę zazwyczaj rozpoczynamy w pozycji zamkniętej /Tiempo España/ figurą " Al Centro". Przejściu z pozycji zamkniętej do pozycji otwartej służy figura "Dile que no" /Powiedz jej "nie"!/. Najczęstszą figurą ruedy tańczoną w pozycji otwartej jest "Dame Una!" /Daj mi jedną!/ polegająca na równoczesnej zmianie partnerów o jedną osobę. Mężczyźni w trakcie tej zmiany zwracają się do partnerek tańczących po prawej stronie i przechodzą do nich wykonując figurę "dile que no".

źródło http://pl.wikipedia.org


BREAK DANCE

    Taniec ten, który jest nieodłącznym elementem kultury "Hip Hop", powstał w Stanach Zjednoczonych na przełomie lat 60 : 70 /dokładnej daty niestety nie można ustalić/, nie można również dokładnie ustalić w jakich rejonach Stanów Zjednoczonych, możemy przyjąć, że dwoma miastami, w których najprężniej rozwijał się "Break Dance" to Nowy Jork i Los Angeles. Bardzo szybko rozprzestrzenił się po całych Stanach Zjednoczonych, a głównym centrum tego tańca został Nowy Jork. Ojcem chrzestnym tańca jest James Brown, który to swoją muzyką, min. utworami: "Good Foot" i "Sex Machine", a także koncertami i spektakularnymi występami na scenie, a przede wszystkim swoim tańcem inspirował b-boy'i /tak nazywa się tańczących/ do tworzenia nowych kroków i ewolucji.
W nowym Jorku tacy artyści jak Afrika Bambaataa, Kool Herc, Sugarhill Gang, Grandmaster Flesh, Cold Crash Brothers i wielu innych, tworzyli i z powodzeniem popularyzowali wśród młodzieży muzykę i kulturę "hip hop". To właśnie młodzi ludzie wzorując się na tańcu J.Brown'a i słuchając muzyki nowojorskich DJ'i tworzyli nowy taniec. Jeszcze wtedy nie miał on nazwy, aż do momentu kiedy DJ Kool Herc na prowadzonej przez siebie imprezie do tancerzy zawołał: "Hej b-boy's are you ready". I od tego momentu taniec miał już swoją nazwę - "BREAK DANCE", jak i również tancerze byli nazywani - "b-boy's" i "b-girl's".
Na przełomie lat 70 i 80 nastąpił największy rozwój breakdance'ingu. W tych latach często organizowano imprezy zwane "roof & block parties" /film "Beat Street" dokładnie ukazuje te imprezy/. W Nowym Jorku w wielu parkach i na osiedlach DJ'e organizowali imprezy hip hop'owe - Jam'y, a na nich DJ'e puszczali muzykę z gramofonów, MC's na żywo popisywali się swoim kunsztem rymowania, Graffitti writer's malowali na okolicznych murach, a B-boy'e pokazywali swoje najnowsze i najlepsze "numery". Jednym z najsłynniejszych parków, w którym organizował swoje imprezy DJ Kool Herc był 1520 Cedric Avenve na Bronx'ie /w późniejszym czasie zmieniono jego nazwę na Rock Steady Park/.
Lata mijały i Break Dance przestawał być tylko tańcem z prostymi, chaotycznymi, wyszukiwanymi na miejscu ruchami i krokami. To właśnie b-boy'e: Crazy Legs i Kid Freeze stworzyli nowe figury i elementy b-boy'ingu. Oni wymyślili min. takie figury jak: "backspin" /obroty na plecach/ i "headspin" /obroty na głowie/ itd.
Powstawały grupy, które toczyły ze sobą walki o prym najlepszej /oczywiście bez przemocy/. Warto tu wspomnieć o dwóch najlepszych nowojorskich grupach tancerzy: "Rock Steady Crew" i "New York City Breakres" /te dwie grupy i ich umiejętności możemy podziwiać w filmie "Beat Street" z '84r./.
Kultura "break dance" wyszła z miejskich gett, zaczęto pokazywać i promować taniec ten w teledyskach, podczas koncertów, festiwali, a także podczas takich dużych imprez jak rozdawanie nagród MTV itp. "B-boy'e" wytworzyli swój nowy styl, nową modę - szerokie spodnie /dresy/, adidasy '70 /model "Superstar"/ z szerokimi sznurówkami, kapelusze, czapki. Po dziś dzień można rozpoznać "b-boy'a", który ma swój niepowtarzalny styl. Sam "break dance" jako taniec rozwijał się cały czas i powstawały nowe style: power moves, footwork, poping, locking... Każdy "b-boy" starał się mieć swój jedyny, niepowtarzalny styl, co również jest istotne i wartościowe w czasach obecnych.
"Wild Style" i "Beat Street" to filmy dzięki, którym cały świat poznał kulturę "hip hop". Dotarły one do Europy /"Beat Street" z 84 roku miał swoją premierę w Cannes/ powodując wielkie zainteresowanie "b-boy'ingiem" i w wielu krajach powstały grupy, które można nazwać prekursorami Europejskiego "tańca połamańca", min. "Battle Squad" (Niemcy), "TDB - Tod Durch Breakdance" /Niemcy/, "Second To None" /Anglia/, "Enemy Squad" /Węgry/, itd. Również w Polsce powstały składy, które promowały "break dance" na naszej scenie "hip hop'owej", min. "Broken Steps" /Szczecin/, "Scrap Beat" /Włocławek/.

    Dziś "break dance" nie jest już tańcem "podziemia". Jest zaaprobowany przez międzynarodowe towarzystwa taneczne, jako taniec "Freestyle", ma swoje zasady i regulaminy. Co roku odbywa się wiele dużych imprez : Mistrzostwa Świata Hip Hop i Break Dance w Bremen /Niemcy/, nieoficjalne Mistrzostwa Świata Break Dance "Battle of the Year" w Niemczech, a także wiele innych: w Polsce 2-3 razy w miesiącu odbywają się mniejsze lub większe zawody.
źródło


TANIEC "HIP HOP"

1. New school/New Style
W latach 90 gdy hip hop music nadal się rozwijała i odeszła trochę do funku, zwolniła, bit stał się cięższy i bardziej agresywny. Dało to początek nowemu stylowi hip hop dance, większość była tańczona u góry w pionie w przeciwieństwie do Bboyingu, który słynie ze swojej pracy przy podłodze. New Style inspirowany był wieloma starszymi stylami street dance i został scalony, zmieszany w coś nowego. Oto kilka specyficznych styli zaliczających się do new style: Krumping, harlem shake, snap dancing, blood walk, clown walk, hill toe, booty popping, 1,2 step, crip walk. Klasyfikując nową szkolę hip hopu jako styl tańca, jego popularność wzrasta na coraz większych street dancowych zawodach takich jak „Juste Debout” które zawiera new style jako oddzielną kategorię dla ludzi by ścigać się w niej. Wiele z nowszych styli hip hopu są powszechnie widziane w dzisiejszych, skierowanych do młodzieży teledyskach muzycznych programów takich jak MTV.
2. Old School
Old school hip hop dances – te style, powstały w latach 1970, 1980 i tańczone były zwłaszcza do funku i old school hip hop music. Bboying jest najlepiej znany spośród wszystkich hip hop dance styles i jest uważany za kamień węgielny kultury hip hop. W latach 80 wiele funk dance styles, powstały oddzielnie od hip hopu to jest popping i locking, zaczęły być wchłaniane do kultury hip-hopowej i były zauważone podczas pokazów Bboyowych.
3. Street Dance
To ogólna nazwa pod którą można podpisać style tańca które ewoluowały spoza szkół tańca. Street Dance miał swoje początki na ulicach, na boiskach szkolnych i w nocnych klubach. Z natury towarzyski i pełen improwizacji, pobudzający do interakcji i kontaktu z oglądającymi i innymi tancerzami. Dzisiaj pojęcie Street Dance używane jest w odniesieniu do wielu tańców hip hop i styli funk dance, które pojawiły się w Stanach na początku lat 70-tych i nadal się rozwijają i ewoluowały w dzisiejszą kulturę hip-hopową. Wiele z tych styli uważanych jest za wywodzące się ściśle ze środowisk afro amerykańskich.
4. Hip Hop Dance
Odwołuje się do styli tańca głównie tańczących do muzyki hip hop lub które ewoluowały jako część kultury hip hop. Hip Hop Dance może być podzielony na old school i new school, ale ten podział na te dwa jest czymś niewyraźnym i ewoluowało to z mijającym czasem. Hip Hop Dances są zwykle uważane za street dances, z powodu jak powstały i jak się rozwijały.
5. Krumping
Jest szybko rozprzestrzeniającym się stylem tańca hip hop. Zapoczątkowany przez afro-amerykańską społeczność południowego i centralnego Los Angeles w Kalifornii. Jest stosunkowo nową formą wielkomiejskiego ruchu czarnego tańca. Jest wolny (nie ograniczony sztywnymi regułami), ekspresyjny i bardzo energetyczny.
Historia
Krumping ma swoje początki w tradycyjnych afrykańskich tańcach. W filmie „Rize” David Lachapelle używa tancerzy z afrykańskich wiosek i przeplata je ze scenami pojedynków Kramperów by pokazać podobieństwa. Krump czy Krumping miał swoje źródła w: Clowningu oraz w stylu zwanym Tańcem Klauna („Clown-Dancing Style”). Powstał jako manifestacja ruchu czarnego tańca. Taniec klauna stworzył na początku lat 90-tych Thomas Johnson tj. Tommy the Clown. Tommy był tancerzem hip-hopowym, a także rzecznikiem gubernatora Kalifornii. W 1992 Tommy zaczął mieszać różne, unikalne elementy taneczne i stworzył unikatowy, pociągający, powszechny styl, który miał mu pomóc w promocji jego własnej kariery klauna wynajmowanego na zabawy dla dzieci. Johnson już w młodości miał problemy z prawem, m.in. dlatego, że mieszkał w miejscu opanowanym przez gangi. Uważał taniec za pozytywne ujście. Wierzył, że człowiek może uniknąć wciągnięcia do gangu lub przemocy związanej z byciem w nim poprzez zaangażowanie w taniec. By rozwijać Clowning, mieszał lokalne elementy czarnego tańca: „G dance” czy „Gangsta(er) boogie” oraz tańca striptizerek (nie bezpośrednio seksualnych i wysoce aktywnych pokazów rozbieranych czarnych striptizerek). Clowning także zawiera pewne elementy Jamajskiego Tańca, tj. „butterfly” (motyl) czy „rodeo”, również czerpie ruchy z poppingu, lockingu – dwóch starszych i bardziej sprecyzowanych form czarnego tańca związanego z Bboyingiem. Z Clowningiem wiąże się również malowanie twarzy – bezpośrednio wynikające z pochodzenia tego stylu i stosowane podczas pokazów Tommiego Klauna. Stosując ten styl tańca by ulepszać występ i reklamować swój biznes, Tommy zyskiwał złą sławę w okolicy. Ale z czasem znaczna liczba okolicznej młodzieży zainteresowała się jego tańcem, co umożliwiło mu zająć się tylko i wyłącznie nauczaniem ich nowego stylu. Zyskiwał wielu naśladowców, którzy byli przezywani Hip-Hopowymi Klaunami („the Hip Hop Clowns”)
Występował publicznie ze swoimi najlepszymi dzieciakami (tancerzami w wieku od 6 do 20 lat). Po paru latach był w stanie otworzyć szkołę/akademię w południowo centralnym Los Angeles. Ten podziemny ruch szybko rozprzestrzenił się poza południowo centralny Los Angeles i zajął resztę Kalifornii i dalej. Obecnie istnieje około 50 Clowning grup. Krumping dołączył do głównego nurtu hip-hopu poprzez występy w wielu różnorodnych teledyskach.
Skąd wyłonił się krumping?
Zróżnicowanie w Krumpingu pojawiło się wtedy, gdy pokolenie pierwszych hip-hopowych klaunów podrosło. Zaczęli czegoś szukać, inaczej patrzeli już na ten styl niż Tommy, odeszli od dziecięcej natury Klauningu. Indywidualiści jak Main Event, Tight Eyes, Big Mijo, D_Foxxx a.k.a De’Andre Green, Jay Smooth są tymi którzy zapoczątkowali Krumping, a Lil’C, poprzez to, że bardzo dużo wniósł do Krumpingu jest jednym z jego ojców chrzestnych (patrz „Kings of Krump”). Dokładniej, bardzo ważne i niezbędne jest by tytułować ich jako pierwsze pokolenie, starsi lub wielcy domownicy lub królowie krumpingu ponieważ tylko oni mają prawo do tych tytułów, jakkolwiek inni krumperzy mogą być znani i rozpoznawalni od tymi trzema nazwami.
Style
Bardzo zmienna, ekspresyjna, wszechstronna forma czarnego tańca, która powstała i ciągle się rozwija, jest teraz podstawową, strukturalną formą tańca z wieloma odmianami (obecnie znanych jest około 4 do 6 styli krumpingu). Istnieją łączenia ruchów (sety) i sekcje charakterystyczne dla styli, które w bardzo szybkim tempie zaczynają budować tradycję i ceremonie każdego z nich. To sposób na ujście złych emocji i alternatywa dla szeroko rozprzestrzenionej przemocy w okolicach gdzie jest pokazywana/ćwiczona. Ten styl niekoniecznie jest szybki i agresywny, za najmniej agresywny czy bez przemocy postrzegany jest „śmieszny styl” („funny style”), którego pionierem jest Krumper „Goofy”. Krumping zwykle pozwala na fizyczny kontakt pomiędzy tancerzami, co może wyglądać jak bijatyka dla osoby z zewnątrz i w niektórych przypadkach przeradza się w nią lub włącza fizyczną przemoc. Jakkolwiek, uczestnicy rozumieją, że jest to część tańca i że przemoc czy napaść nie będzie zalecana i aprobowana. Szacunek, to najważniejsza rzecz. Wielu postrzega, choć niepoprawnie, Krumping jako przyspieszony Break-Dance, jednak to przekracza ten rodzaj sztuki, czerpie wpływy z rozmaitych źródeł i ostatecznie jest sam w sobie unikatową formą.
Dzisiaj [2006] w Krumpingu rozwinęło się wiele różnorodnych styli: Goffy, Rugged, Beasty, Grimey, Flashy, Cocky, Jerky, Bully, Tricks i wiele innych.
Organizacja
Krumping rozwinął się w struktury, zorganizowane grupy społeczne. Tancerze grupują się w kliki, tryby zwane rodzinami (familie), te struktury przypominają B-Boyowe crew lub Voguing Houses. Każda Familia jest zorganizowana wokół swojego mentora, lub stylu jaki mentor reprezentuje, King (król) lub najlepszego Krumpera. Familie takie jak Filipino Rize Track, Eyes, Slayer, Rude i inne, są zhierarchizowane co wychodzi na jaw podczas battles lub wystawiania reprezentacji w kolejności do najlepszego eksperta, najbardziej szanowanego Krumpera. Indywidualności jak „Big Homey” biorą „Lil’Homies” czyli maluchów lub mniej doświadczonych tancerzy, początkujących Krumperów pod swoje skrzydła, pozwalając im uczyć się od nich i reprezentować ich w battles. Oby dwa terminy/tytuły są traktowane z szacunkiem. Ten typ związków może być interpretowany jako mentor-uczeń, podobny do tych ze średniowiecza czy czasów renesansu. Jakkolwiek bardziej przypomina zastępcze rodzeństwo. Tradycja ta jest bardzo ważna, nie tylko pozwala na przyswajanie i uczenie się technik, ale także dostarcza w naszych czasach bardzo rzadki po0zytywny imidź i przykład dla lil’homies. Ta działalność społeczna ma bardziej nowoczesny obraz w dniu dzisiejszym. Jest ona widoczna również w bboyingu, który jest bardziej rozwiniętą i starszą stroną kultury Hip-Hopowiej i ruchu czarnego tańca, bardziej luźna w kulturze graffiti. Pomysł zawodów rozwinął się dla potrzeb wyróżnienia, stworzenia elity Krumperów, statusu i szacunku w społeczności czarnego tańca. Zawody jak np. „Tommy the Clown’s Battle Zone” są organizowane by ustanowić system zasad pozwalający na współzawodnictwo i rozpoznawalność. W świecie Krumpingu starcia tancerzy są nazywane battles jak w bboyingu i są organizowane w przeróżnych miejscach jak klatki czy arena.
Clowning kontra Krumping
Krumping jest często mylony z Clowningiem, ale pomimo tego, że są powiązane formą i pochodzeniem (i niewyraźnie nieco stylem) różnice są jednak widoczne. Mają wspólną tą samą podstawową szybkość i podobne łączenia ruchów: szybki i rytmiczny bobbling (coś w rodzaju huśtania, bujania się ze strony na stronę) i jerking ciała (gwałtowne trzęsienie, szarpanie), jak również przerywane, sporadyczne wygięcie kręgosłupa i wypchnięcie klatki piersiowej co może być nazwane „the Krump” lub „bobble bounce”.
Popping
"Popping to kolejny styl stworzony przez Sama. Ludzie nie dokładnie wiedzą jaki to jest styl. Myśla że to jest nazwa dla wszystkich stylów które powstaly podczas ruchu funkowego (w Californii w latach 1970). Jednak tak nie jest. Popping jest stylem samym w sobie, który dotyczy łamania nóg do tyłu, ciągłego naciągania mieśni w rytm muzyki(bitu) żeby dać szarpany/łamany efekt. Popping jest niepowtarzalny. To nie jest uniwersalna nazwa dla wszystkich stylów funkowych. Jeżeli popujesz, jesteś poperem, Jeżeli machasz, jesteś waverem. I TU ZASADZKA jeźeli boogaloojesz, jesteś boogaloojerem i tak dalej. Sam mówił słowo 'pop' każdego razu gdy się wyginał podczas tańca, w podobny sposób jak niektórzy wydają z siebie odgłosy maszyn robiąc robota. Sam mówił 'pop,pop,pop'. Ludzie mówili mu: hej zrób te pop coś tam rzeczy!. Wielu może zapytać czym jest electric boogaloo. Jest to mieszanka stylów popping i boogaloo. Oba te style szanują się wzajemnie i na całym świecie są znane pod skrótem EB."

OTHER STYLE:
- Animation
- Boogaloo
- Bopping
- Centipede
- Crazy Legs
- Cobra
- Dime Stopping
- Filmore
- Floating/Gliding
- Hitting
- Popping
- Puppet
- Robot
- Saccin
- Scarecrow
- Snaking
- Spiderman
- Sticking
- Strobing
- Strutting
- Ticking
- Tutting
- Waving

 

szukaj:

Warsztaty prowadzą: